دوستداران شاملو میتوانند کد لوگوی ما را در وبلاگ خود قرار دهند

تو نمی دانی غریو ِ یک عظمت  

وقتی که در شکنجه یِ یک شکست نمی نالد  

چه کوهی ست!  

تو نمی دانی نگاه ِ بی مُژهء محکوم ِ یک اطمینان  

وقتی که در چشم ِ حاکم ِ یک هراس خیره می شود  

چه دریایی ست!  

تو نمی دانی مُردن  

وقتی که انسان مرگ را شکست داده است  

چه زندگی ست!

می‌دانستند دندان برای تبسم نیز هست و 

تنها 

بردریدند.  

*

چند دریا اشک می‌باید 

تا در عزای اُردواُردو مُرده بگرییم؟ 

چه مایه نفرت لازم است 

تا بر این دوزخ‌دوزخ نابکاری بشوریم؟