تـن تـو آهـنگی است


و تـن من کلمه ای است


که در آن می نـشیند


تا نـغمه ای در وجود آیـد


سرودی که تـداوم را می تـپد


در نگاهت همه ی مهـربـانی هاست:


قـاصدی که زنـدگی را خبر می دهد.


و در سکـوتـت همه صداها


فـریـادی که بـودن را


تـجربـه می کـند.





با درودی به خانه می آیی و


با بدرودی


خانه را ترک می گویی


ای سازنده!


لحظه ی ِ عمر ِ من


به جز فاصله یِ میان این درود و بدرود نیست:


این آن لحظه ی ِ واقعی ست


که لحظه ی ِ دیگر را انتظار می کشد.


نوسانی در لنگر ساعت است


که لنگر را با نوسانی دیگر به کار می کشد.


گامی است پیش از گامی دیگر


که جاده را بیدار می کند.


تداومی است که زمان مرا می سازد


لحظه ای است که عمر ِ مرا سرشار می کند.